Centrum Kultury w Grodzisku Mazowieckim, 3 listopada 2010 roku.

Prace, które znalazły się na tej wystawie, przedstawiają jedno z moich ulubionych spojrzeń na człowieka – spojrzenie dość niejasne. Wszystkie ukazują podobny temat (ruchu, przenikania, niedopowiedzenia), ale różnie podjęty: część prac to jeszcze cykl obrazów dyplomowych, zainspirowanych tańcem i światłem multiplikującym transparentne cienie na zwieszonej chuście; druga część to prace w nieco odmiennym stylu, pełne nakładających się sylwetek, w większości nie do końca jednoznaczne, nie do końca określone – dzięki temu to widz może określić, co chce zobaczyć. To obrazy przedstawiające ruch jakby poklatkowo, przypominające czasem poruszone fotografie, tylko że próbujące ten ruch przytrzymać, wkomponować w tło, stopić z abstrakcją.

Lubię, kiedy na obrazie dzieje się coś więcej niż na pierwszy rzut oka.